Annemijn Berbers

Afgelopen zondag is Annemijn Berbers overleden, onverwacht en zomaar opeens. Samen met Mark vormden zij samen al vele jaren een paar van onze club. Zij waren in die hoedanigheid een van de weinige echtparen van de club. Dat zegt veel zo niet alles over hun onderlinge relatie. Voor Mark is het verdriet dan ook erg groot en ook wij als Bokleden verliezen met haar een prettig lid.

In haar werkzaam leven was Annemijn kleuterjuf aan de lagere school van Sambeek, waar in die tijd Janus Roovers haar directeur was. Bij hem volgde zij haar bridgecursussen en dat gaf voor haar natuurlijk ook een extra dimensie aan die lessen.

Annemijn was een trouw lid. De dinsdagavond was haar heilig, ze liet die bridge-avonden zelden schieten. Het resultaat was voor haar niet zaligmakend, het ging haar meer om het samenzijn en onderlinge contact aan de tafel. Dat was vooral te merken aan de zogenaamde derde helft, na afloop van het bridge. Samen met Mark bleef ze dan maar al te graag plakken om gezellig wat na te kletsen en het was geen zeldzaamheid dat zij als laatste de zaal verlieten.

We zullen haar missen.

Wij waren al wat ouder toen onze wegen elkaar kruisten. En dat haast letterlijk, want onze wekelijkse wandelingen waren lange tijd een vast ritueel. Ja, zo gaat dat soms in het leven met vriendschappen. Zo weet je niets van elkaars bestaan, kom je per toeval met elkaar in contact en krijg je een klik. Nou ja, zo toevallig was het natuurlijk ook weer niet. Via het bridgecircuit waren we bevriend geraakt met Lenie en Ruud. En Lenie was al vanaf je tienerjaren jouw hartsvriendin. Jij en Lenie deelden al lang veel met elkaar: vriendjes, stuiterende relaties, shoppen. Tel daarbij op onze gemeenschappelijke contacten met de Silverentands en een en een is twee. We werden bevriend en deze vriendschap is nooit verdwenen.

Vooral de wekelijkse wandelingen staan nog diep gegrift in ons geheugen. Onderweg hadden we het samen over alles wat ons bezig hield. En dat waren niet alleen maar de koetjes en kalfjes. In die tijd traden we steeds meer in elkaars leven. Dat was ook in de nadagen van jouw roerige tijd met Berry en de opbloeiende relatie met Marc. Al wandelend en pratend merkten we dat je het verleden steeds meer een plaats wist te geven en jij je eigen ik weer terug vond. Ook was het fijn dat Marc 's maandags mee kon lopen. Het was zijn vrije dag en kon dus ook mee. Voor mij persoonlijk kwam dat ook goed uit. Dan hoefde ik niet overvoerd te worden met de nieuwste winkelveroveringen van de dames. Ja, want mode en shopavonturen voerden toch wel vaak de boventoon. En al was de maandag niet de meest gunstige dag om te shoppen, zo gauw er zich tijdens de route een mogelijkheid voordeed om een winkel binnen te stappen, grepen de dames hun kans. Annemijn voorop. Zo kan ik me nog herinneren dat we met de modder aan de wandelschoenen een kledingwinkel binnengingen en Annemijn met Lenie en Rose doodgemoedereerd de kledingrekken navorsten voor een verovering.

Ook een nadeel van de maandag was dat de horeca meestal overal gesloten was. Een luxe wandeling met een gezellige terrasonderbreking zat er meestal niet aan. Maar de afsluiting van de dag maakte alles goed. Dat was voor vooral Annemijn het toppunt van de dag. Want het urenlang stappen was eerlijk gezegd nu niet zo Annemijns favoriete bezigheid. Het wandelen was voor haar meer een opstap voor de aftrap. De cooling down van die dag in een café of op een terras met een cappuccino en vooral het glas witte wijn vergoedden voor haar de opoffering die de wandeling toch ook voor haar was. Dat was meer haar ding.

Het hoogtepunt van onze gemeenschappelijke wandelinteresse was toch wel onze tweeweekse wandel vakantie rond de Amalfikust. De stad Napels met zijn Pompei- en Herculaniummuseum, de reizen per boot langs Liparische eilanden en de oversteek naar Sicilië, waar we noodgedwongen hebben overnacht in een voor ons veel te luxe hotel blijven onvergetelijk.

Door corona, nieuwe hobby's en ook hier en daar wat fysieke ongemakken moesten we de wekelijkse wandelingen laten versloffen. Maar de herinnering eraan en de hechte vriendschap die ze hebben gesmeed blijven in onze herinnering leven. De dinsdagavondse Bokavonden, de oudjaarsvieringen en de tussentijdse bridgeavonden thuis kwamen daarvoor in de plaats.

Onverwacht en zo maar ineens, onaangekondigd moest je ons verlaten. Het verdriet is groot, maar in de vriendschap met Marc zal onze vriendschap met jou niet doven.

Wanneer wij elkaar ontmoetten, of dat nu gepland was of bij toeval, altijd ging het al heel gauw over de Bolster.

Afgelopen dinsdagavond waren wij met een aantal oud-collega's bij elkaar, en ook toen ging het meteen over de Bolster, maar nu speciaal over jou op de Bolster. Voor ons allemaal gold dat die school in Sambeek een stempel op ons werkzame leven heeft gedrukt. Maar voor niemand gold dat meer dan voor jou. Veertig jaar lang, je hele werkzame leven, heb jij hier doorgebracht.

In de beginjaren was er nog geen sprake van een basisschool. Je had de kleuterschool en lagere school. En jij werkte op de kleuterschool, samen met zuster Irma en later Philomeen. Dat dat een bewuste keuze was, werd heel duidelijk toen in 1985 de basisschool ontstond, een school voor kinderen van 4 tot 12 jaar. Jij wilde per se werken met kleuters. Dat was voor de ene collega meer een vanzelfsprekendheid dan voor de ander. Maar achteraf begrijpen we het allemaal. Niemand begreep het jonge kind, de kleuter, beter dan jij. De rustige werksfeer die jij in de klas creëerde, was prettig en leerzaam. Verschillende van ons hebben ook als ouder een of meer kinderen bij jou in de klas gehad. We hebben het nagevraagd: ze hebben er allemaal goede herinneringen aan.

Je wist ook mensen van buiten bij de school te betrekken. Je vader, bij wie het toneelspelen in de genen zat, is jarenlang sinterklaas geweest op school. Hij richtte zich dan voornamelijk tot de kinderen, maar maakte ook gebruik van de gelegenheid om de juffen, waaronder zijn dochter, van "vaderlijke" adviezen te voorzien.

Ook de oudste-kleuterdag was een activiteit die uit jouw koker kwam. Aan het eind van het schooljaar maakten de kleuterklassen een tocht door het dorp en bij alle kinderen die naar groep 3 gingen was een activiteit of versnapering bij hen thuis. Het vervulde ze met trots.

Op de Bolster zijn veel belangrijke gebeurtenissen gevierd. Vaak maakte meester Jan dan een lied. Dat werd dan in alle klassen geoefend, zo lang dat iedereen het kon dromen. Zo ook bij jouw 25-jarig jubileum. Het refrein van dat lied is ook later nog vaak langsgekomen. Als we op vrijdag voor Carnaval dat feest op school met de kinderen hadden gevierd, gingen we vaak met het team nog een tijdje door in verschillende horecagelegenheden. Meester Hans kon dan, staande op het biljart, zomaar dit lied aanheffen. Het was soms bijna een carnavalslied want ook jonge mannen, die als kleuter bij jou in de klas hadden gezeten, konden, misschien met 'n glas op, zomaar dit lied naar jou gaan zingen. Zoiets mag je gerust een ode, een lofzang, noemen.

Annemijn, jij was er voor het jonge kind. Jouw visie daarop heb je ook overgedragen aan collega's. Marina is een van hen en zij wil ook graag iets tegen je zeggen.

Als kouwe kant herinneren wij ons met veel warmte Annemijn, onze oudste schoonzus, echtgenote van Mark en creatieve tante van onze kinderen. Voor sommige van hen was ze ook een toegewijde kleuterjuf in hun eerste levensjaren.

bescheidenheid opvallend op gebieden van taal, cultuur, schilderkunst en belangstelling voor de dichtbije en verdere wereld. Veel te vroeg en onverwacht hebben we haar moeten verliezen. We hebben allemaal de woorden gevonden en/of gehoord waarin we haar willen herinneren op een verdrietig afscheid wat intens van kleur werd.

We hoorden over haar waardevolle leven met Mark, Boxmeer en Sambeek, dat ons en veel vrienden als een schilderij tekend geschetst en beschreven werd. Zoals we dat kenden en niet kenden. Beiden reizend door landen, gebeurtenissen, terrasjes, contacten. Die woorden en herinneringen zijn een schilderij geworden dat nooit meer van onze muren afgaat.

Rust zacht Annemijn, jij blijft onze wereld hoe dan ook kleuren.

Lieve, lieve Annemijn,

Wat was onze samenwerking op de Bolster geweldig! Het ging als vanzelf en zo gemakkelijk. Wij hadden aan een half woord genoeg. We hoefden elkaar maar aan te kijken en we begrepen elkaar. Wij dachten hetzelfde over kinderen, ouders en collega's. Wij konden om dezelfde dingen lachen, verbaasd zijn, geïrriteerd zijn.

Jij hebt mij onder jouw vleugels genomen. Je hebt mij alles geleerd wat er echt toe doet bij kleuters. Hier heb ik nog iedere dag plezier van en pas ik nog dagelijks toe bij mijn kleuters.

Wij hebben een diepe en warme band. Je hebt regelmatig tegen mij gezegd 'Je bent als de dochter die ik nooit heb gehad.' Wat een compliment.

Voorafgaand aan jouw pensioen zei je tegen mij 'Ik kom je nog wel helpen, of ik ga iets heel anders doen.' en het werd iets heel anders. Wat bewonderingswaardig dat jij nog een hele opleiding in België ging doen. Je vertelde aan mij dat je een hekel had aan het autorijden daar naar toe, maar je deed het.

Na jouw pensioen werd het dagelijkse contact minder, maar we hielden contact. Ook met de andere oud-collega's van de Bolster hadden we vrolijke en gezellige bijeenkomsten met onze Bolsterclub. Binnen 10 minuten ging het over de Bolster en lachten we wat af. Ik denk dat het in de toekomst binnen 10 minuten over jou zal gaan en dat verdien je ook.

Annemijn, je laat een groot gat achter in onze harten. Dit gat zal gevuld gaan worden met de mooie en fijne herinneringen aan jou.

Dag lieve Annemijn, ik zal nooit vergeten. Je bent een voorbeeld voor mij en ik ben je dankbaar voor alles wat je voor mij hebt betekend.